someday, I'll get the chance to tell you all these feelings inside me.  Someday, I will get that certain moment in when I can show you how I really feel towards you. Someday, I wouldn't just be a silhouette lurking around. Someday, I can be brave enough to tell you I LOVE YOU and how much I cared For you. Someday, I can say all these at you.. and I wish, that someday will come and you can tell me that you love me too.

Part 2, tagalized version.

Sunod sunod na ingay ng ambulansya at wang wang ng pulis ang gumising sa akin isang umaga ng Agosto. Bumangon ako at binuksan ang bintana ng aking kwarto upang silipin ang mga kaganapan sa labas ng bahay. Hindi din nagtagal, napaligiran ng mga nagtatakang tao ang isang bahay na kung saan ang isang ambulansya at grupo ng mga pulis ay nakaantabay. Lumabas ako at tahimik na nakinig sa mga simpleng pangugusap ng mga tao. Isang babae ang nagpakamatay sa hindi malamang dahilan. 

Wala na pala siya. Wala na ang isang babaeng minsan ko nang nakabangga, pero hindi kami nabigyan ng pagkakataon na magkausap man lang. Wala na pala ang babaeng minsan ko nang nakasabay pero hindi kami nagkaroon ng pagkakataon na makilala ang isa't isa. 

Lumipas ang ilang araw. Patuloy sa pag-iimbistiga ang mga pulis. Naghahanap ng posibleng dahilan na nagtulak sa kanya para kitilin ang sarili niyang buhay. Nagpatuloy ang imbestigasyon, pero wala ni isa sa kanila ang nakapagbigay linaw sa totoong dahilan ng kanyang pagpapakamatay. At dito, dito nagsimula ang pagsasaliksik ko sa misteryong iniwan niya. 

(Sa tingin ko, may kailangang ilagay dito.. At hindi ko matukoy yong kulang).

(1)isang nangungunang estudyante na nag-aaral sa isang kilalang unibersidad. (2)Mayroong kumpletong pamilya. (3)Napapalibutan ng mga kaibigan. Sa maiksing salita, maayos at tahimik na pamumuhay ang kanyang dinaranas araw-araw. Kaya naman, naiwan ang napakalaking tanong, 'Ano ang nagtulak sa kanya na magpakamatay?'

Sabi nila, hindi mo daw maiintindihan ang isang tao hanggat't hindi mo nararanasan na maging siya. Kaya naman, para mas maintindihan ko siya, sinubukan kong mamuhay katulad niya. (1) Paano nga ba ang buhay ng isang mabuting mag-aaral? Lingid sa kaalaman ng nakararami, hindi madaling manguna sa klase. Hindi madaling mabuhay sa dahil sa demand at expectations ng mga tao sa paligid mo. Pressure buhat ng napakaraming pagsusulit at proyekto na kailangang maipasa. Hindi madaling mabuhay sa isang imahe na binuo ng mga tao sayo. Akala nila, dahil sa alam mo ang isang bagay, alam mo na lahat. Hindi, hindi ganoon ang sistema. Patong-patong na responsibilidad ang nilalapat sa mga balikat mo dahil akala nila, kaya mo. Ito ang mahirap eh, yong akala nila, kaya mo pa. At ang mas malala, inaasahan ka nilang matatapos mo ito ng PERPEKTO. (2) Napapalibutan siya ng mga tinatawag na 'kaibigan'. Kaibigan na maasahan mo sa mga simpleng bagay, pero kapag bumigat na ang mga bagay-bagay, nandiyan pa rin ba sila? Makikinig pa rin ba sila sa'yo? Hindi ka ba nila iiwan? Ito ang mahirap eh, malapit na malapit sila sayo, pero hindi mo alam kung hanggang kailang sila willing na manatili sa tabi mo. (3) Namuhay siya na kumpleto ang kanyang pamilya. Kumpleto ngunit minsan lang makasama. Gigising sa umaga na nakaalis na sila, at matutulog sa gabi na hindi pa sila dumarating. Naiintidihan niya na kailangan nilang magtrabaho para sa kanilang kinabukasan, pero hindi mo pa rin maalis ang katotohanan na ikaw ay naiiwanan. Sino nalang ang matatakbuhan mo sa tuwing natatakot ka? Kanino mo ike-kwento ang nangyari sa'yo ngayong araw kung wala namang makikinig sa'yo. Kanino ka iiyak kung basang basa na ang mga unan mo? Kanino ka lalapit kung sarili mong pamilya'y walang oras para sayo. 

Maraming bagay ang hindi pwedeng husgahan gamit ang bulag na paningin. May mga bagay na kailangang dinggin gamit ang taengang handang makinig. Maraming bagay ang nasa harap mo na, pero dahil sa hindi mo ito napapansin, napapalagpas mo na pala. 

Trial: Scene at Graveyard

SD: wind blows from the north.

"Hey, are you, by chance, watching me?" It may sounds stupid, but I have these obsessions to ghosts but at the same time, I am scared to them. I tried to calm myself. It's okay, there's no such thing as ghosts. Like a mantra that I kept on repeating inside my head. 

I looked at her tombstone. She committed suicide. Everyone knew that, but what's ironic is that, she's actually talking about LIFE when she chose death. 

Serenity, are you at peace now? Ahh. What an ugly greeting. Well, it is my first time talking to someone I barely knew. And on top of that, I never really had a chance to talk to her when she's still alive. Our first meeting is cold. Literally cold. And yeah, define awkward? 

(I tried to be funny.. I sucked!) 

Possible quotes that we might use.

To live is to die. To die is to live.

"You can never save me from my misery just like you can never save yourself from yours." -(excerpt from 'if I were a DC writer').

Death? It is when a painter run off paints. It is when writer couldn't write anymore. It is when the light bulb inside your room isn't working anymore. It is when a photographer couldn't capture anymore. Death is not dying. Death is actually loosing something valuable to you. Loosing something you cherished.

EULOGY for Serenity. Talking about life and Death.

I learned from Serenity how to freed yourself from your own cage. She never fear death. She never regret whatever she did. That is kind of bizarre how a person taught you something about life, while suffering in a tremendous storm. For her, Life is just life. You can't define it, for life doesn't have an specific explanation. 

Since I found out about her, I kept on seeking what will happen after you die. It just then occurred to me that, defining death is like making a review of a movie without really watching it. It is an obvious fact that no one really knows what comes after death. Do paradise exists? Can we savor the same life we have in this world after you die? No one knows. Serenity might be wandering around, or maybe, there will be no  Serenity anymore.

What if I come to know her before she committed suicide? Will I be able to change everything? Can I make her views about life a little more bright? I wish I could. But, she proved me that I could never save her from her misery, while I was trying to find my way out. Maybe I was a little bit too late to save her from darkness. If I could just turn back time and look for her earlier, I would.